Fitness & Health, Lifestyle, Motiveer

Teamwork

IMG_20141211_124040_resized
Samenwerken. Heel erg belangrijk in het leven. Soms moet je het doen op school, soms op je werk. Ook is het in de sportschool super fijn als je iemand hebt die je net even wat zwaarder kan laten liften, because you know he’s got your back. Allemaal helemaal waar, maar ik denk dat er naast deze voorbeeldjes iets is wat 10x zo belangrijk is. En dat is een samenwerking tussen je lichaam & geest. Hier een klein vervolg op de ‘Mindfuck’.

Waarom ik hier over schrijf? Eigenlijk om even mijn ei kwijt te kunnen en van me af te schrijven. Op dit moment voel ik me namelijk pretty bad. Ik heb elk jaar last van een winterdip, de dagen worden korter, het zonnetje is ver te zoeken en mijn energie daalt. Ik slik standaard Vitamine D omdat ik hier een tekort aan heb, dus dit moet ik sowieso doen. Helaas zonder enig effect. Naast dit is er nog iets aan de hand, een vrouwelijk lichamelijk kwaaltje waar ik me totaal, super, enorm ongemakkelijk bij voel. Ik ga hier verder niet toe in detail treden haha, dat zou niet echt blog-waardig zijn. Ik ben niet zwanger ofzo hoor, no worries. Dit alles samen zorgt ervoor dat mijn koppie eventjes niet meewerkt en me enorm naar beneden haalt. Ik sta niet in de spiegel om mezelf uit te kotsen, nee hoor. Ik ben nog steeds erg tevreden met hoe ik er nu uit zie. Ik voel me alleen gewoon even niet oké. En dat mag best, denk ik..

Wat ik heb geleerd in het afgelopen jaar – ja, ik heb heel erg veel geleerd – is dat je niks gaat bereiken als je lichaam en je geest niet op hetzelfde lijntje liggen. Je kan zo hard je best doen als je zou willen, maar als jij tegen jezelf zegt dat je een loser of een mislukkeling bent ‘en het toch nooit gaat lukken’. Nee, dan gaat het inderdaad ook niet lukken. Ik vind mezelf absoluut geen mislukkeling. Maar ik voel me gewoon een beetje sad. Meestal wordt ik wel vrolijk van een lekkere workout, maar vanochtend.. Nope. Ik was in de sportschool, heb een paar oefeningetjes gedaan voor mijn buik en dat was het. Het wilde gewoon niet. Ik weet dat ik dan moet stoppen, anders ga ik mezelf dwingen en dan word ik er niet vrolijk van. Ik heb er dus voor gekozen mijn workout maar even links te laten liggen en eens even 15 minuutjes tijd voor mezelf te nemen – lees; onder de zonnebank gegaan -. Was lekker hoor! Kom je even van tot rust, goede keus geweest.

Verder heb ik de keuze gemaakt om voorlopig even te stoppen met het tellen van mijn macro’s. Even een stapje terug; What the heck zijn macro’s? Nou macro’s zijn het aantal koolhydraten, eiwitten en vetten een lichaam binnen hoort te krijgen voor een optimale balans tussen voeding & lichaam. Om dit bij te houden moet je alles wegen wat je eet, anders weet je natuurlijk niet of het binnen je macro’s past. Ik heb hier super veel voordeel van gehad. Ik heb veel geleerd over voeding en over wat het met mijn lichaam doet, ook heb ik – in de vier maanden dat ik bij hou – ook best veel progressie gemaakt. En toch stop je? Ja, toch stop ik. Voorlopig in ieder geval. Het was niet echt een obsessie, want ik kon makkelijk een paar dagen zonder. Ik werd er meer een beetje moe van om elke dag alles op te moeten wegen & in te voeren. Hier weer een voorbeeldje van samenwerken; mijn lichaam vond het prettig, mijn hoofd was er klaar mee. Not working. Ik denk dat ik het ook prima zonder kan, ik weet nu ongeveer hoeveel ik kan eten op een dag en wat ik allemaal binnen moet krijgen. Dus ik denk dat het zo ook wel lukt! Misschien ga ik het over een paar weken wel weer bijhouden, maar voor nu vind ik het goed.

Op dit soort momenten moet je eigenlijk grijpen naar de mensen om je heen. Ik heb de slechte eigenschap dat ik ze afstoot, ze zo ver mogelijk bij mij vandaan wil houden terwijl je dan eigenlijk steun moet zoeken. Extra veel knuffels moet vragen en moet zeggen dat je van ze houdt.. Ik vind het erg prettig dat ik een blog heb met super lieve & trouwe lezers en een lieve familie en vriend waarbij ik in ieder geval mijn ei kwijt kan. Misschien herkennen jullie dit ook wel een beetje, zien jullie het als motivatie of vinden jullie het gewoon prettig om te lezen dat ik me ook wel eens crappy voel #leedvermaak. Haha, ach ja. Het maakt ook niks uit. Ik ben ook maar een mens.

Ja hoor, ik heb weer een vraagje voor jullie. Zouden jullie het leuk vinden als ik een dagboekje bijhoudt, waarin ik één keer per week de voorgaande week behandel? Dan verplaats ik mijn FAQ naar de woensdag en gaat deze nieuwe rubriek naar de maandag! Op deze manier krijgen jullie toch iets meer een kijkje in de Ups & Downs die ik ook zeker heb.

Veel liefs, Carmen

Je kunt me ook volgen op mijn Instagram, Facebook Pagina & Bloglovin’.

IMG_20141129_133242_resized————————————————————————————————————————

IMG_20141211_124040_resized
Working together. Very important in life. Sometimes you have to work together at school, sometimes at your job. It’s also important in the gym, it’s really nice if you have someone that can make you lift that extra kilo, because you know he’s got your back. All of this is totally true, but it think that there is something besides these examples which is 10 times more important. And that is the teamwork between your body & mind. Here a little follow-up on the ‘Mindfuck’.

Why I am writing about this? Actually just because I want to get something of my chest and write about it to make that happen. At this moment I’m actually feeling pretty bad. Every year, I have to struggle with a little winter depression, the days are getting shorter, the sun is hard to find and my energy is getting low. I have to comsume Vitamin D daily, because I have a shortage of it. Unfortunately without effect. Besides this there is also something else going on, a female physical problem where I feel totally, super, enormously uncomfortable with. I’m not going to talk about details here haha, that wouldn’t be really blog-worthy I guess. I am not pregnant or something, no worries. This all together makes my mind struggeling a bit and put me down. I’m not standing in front of the mirror to hate myself or something, no. I am still very happy with the way I look at the moment. I just don’t feel OK right now. And that is okay, I think..

What i’ve learned the last year – yes, I’ve learned a lot – is that your not going to accomplish anything if your body & mind are not on the same level. You can try as hard as you want to, but if you’re calling yourself a loser or a misfit ‘and you’re never going to do this’. No, than it won’t work indeed. I am not seeing myself as a loser. But I just feel a little bit sad. Most of the times, a nice workout will cheer me up, but this morning.. Nope. I was at the gym, I was there, did a couple of exercises for my belly and that was it. It just didn’t work. I know i have to quit then, otherwise I’m going to force myself and that won’t make me happier. I choose to skip my workout and take 15 minutes for myself to rest a little bit – read; I went under the solarium -. It was good you know! You can chill out there a little bit, so this was a very good choice!

Following, I’ve made the decision to stop counting macro’s and tracking calories for a while. A little step back; What the heck are macro’s? Well, macro’s are the mount of carbohydrates, fats and protein your body needs for an optimal balans between your nutrition and your body. To track this you need to measure everything you eet, otherwise you won’t know if what you eat really fits your macro’s. I’ve had a lot of advantages of this. I’ve learned a lot about nutrition and about what it does with my body, besides I’ve made – in the four months I’m tracking – lots of progression. And still you quit? Yes, still I quit. For now, at least. It wasn’t really an obsession for me, because I didn’t mind if I couldn’t track for a couple of days. I could live without it. It was more that I was kind of getting fed up with it to measure everything and see if it could fit. Another example of working together; My body thought it was nice, my head was done with it. Not working. I think that I’m doing perfectly fine without tracking, I know how much I can eat at a day now and what I have to consume. So I guess it will work this way as well! Maybe I’m getting back on tracking in a few weeks, but for now I’m okay.

At these moments you should actually embrace the people around you more. I have the bad trait that I’m pushing the people away which I love once I’m feeling like this, but you should actually tell them more how much you love them and ask for some extra hugs! I’m really happy that i’m having a blog with super sweet & loyal followers and a lovely family and boyfriend where I can always get things off my chest.  Maybe you recognize it a little bit, see this as some motivation or just thinking that it’s nice to read that I’m actually feeling crappy myself sometimes #delightinsuffering. Haha, ah well. It doesn’t matter. I’m human too.

Yes yes, I’m having another question for you guys. Would you like it if I’m going to keep a little diary, where I’ll talk about the preface week and what happened there? Then I’ll move my FAQ to the wednesdays and this new subject will go to the Mondays. This way you’re getting a little look into my live and the ups & downs I’m having too!

Much love, Carmen.

You can also follow me on my Instagram, Facebook Pagina & Bloglovin’.

IMG_20141129_133242_resized

 

 

 

Advertenties

6 gedachten over “Teamwork”

  1. komt goed schatje, ben er altijd voor je youknow:) iedereen heeft wel eens een dipje. Gewoon 1x per 1/1,5 week lekker zonnebankje pakken<3 En doen waar je je fijn bij voelt. TOT VRIJDAG krijg je een dikke knuffel

  2. Knap van je dat je zo open durft te zijn! Wellicht lucht dat ook al gigantisch op! Je kúnt ook niet altijd optimaal presteren, maar om over de grote lijn gelukkig te zijn moet je juist de balans vinden tussen presteren en zeker ook genieten. Ik weet zeker dat als je eventjes wat meer aandacht aan jezelf en alle lieve mensen om je heen besteed, je zult voelen hoe veel warmte je dat brengt. Daar mag je best eventjes van genieten, want dat doet een mens, ieder mens, inderdaad goed!

  3. Hey lieverd, heel herkenbaar berichtje van je en vind het super goed dat je het van je afschrijft (ik weet dat dat enorm kan helpen). En weetje, zoals je het zelf ook zegt, het is oké. Je bent ook ‘maar’ een mens. En wat voor eentje, een prachtig, lief en mooi mens Car. I hope you know. Ik vind het heel goed van je dat je naar jezelf hebt geluisterd en onder die zonnebank bent gaan liggen ipv door te gaan, soms is het gewoon even beter en fijner om even alleen te zijn, iets te doen waar je je misschien een beetje beter door gaat voelen. Dat is oké, het hoeft niet altijd een grote happy you te zijn. Wees wie je bent, ook als je je eventjes down voelt. En na regen komt weer zonneschijn, zonder dipjes heb je ook geen pieken. Ben trots op je. Dikke kus, Yoni

  4. Ik herken heel veel in wat je schrijft.
    Laatst heb ik je verhaal gelezen en zoveel respect gekregen wat jij hebt doorstaan.
    Hopelijk voor jou kom je snel weer uit je dipje.
    Ik zou het leuk vinden om een soort dagboek van je te lezen.
    Zelf reageer ik niet zovaak maar ik volg je wel.
    Je brengt mij op een goed idee,morgen ga ik ook even naar de zonnenbank.
    Probeer je extra te focussen op de dingen die je gelukkig maken.
    Het voluit trainen komt dan “vanzelf” wel weer goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s