Ren

Marktstadrun

IMG_20140907_154110_resized
Toen ik dit jaar juni begon met hardlopen, had ik niet van mezelf verwacht dat ik me ooit in zou schrijven voor een echte run. Een 12,8 km run, wel te verstaan. Toch deed ik het. Afgelopen 7 september was ik deelnemer van de Marktstadrun in Purmerend!

Met enige kriebels werd ik wakker die ochtend. Er spookten allerlei gedachten door me heen zoals ‘Ga ik het wel redden?’, ‘Heb ik wel goed genoeg getraind?’ en ‘WTF doe ik eigenlijk aan?’ Tja, daar kan ik me dan weer druk om maken, wat ik aan doe. De nieuwe Nike Zoom Elite of mijn vertrouwde Nike Structures. Ik koos voor de Nike Structures, daar had ik al eens eerder een lange afstand mee gelopen. Met de Elite niet. #datrijmt Ik was uiteraard vroeg wakker door de zenuwen dus begon mijn tas alvast maar in te pakken en een beetje te meal preppen.

Een goed begin is het halve werk. Dus we begonnen weer met een energievol ontbijtje. Een flinke bak havermout met Chocoate Hazelnut whey en een klodder creamy peanutbutter er bovenop, beide van FitnessGuru. Het was stil in huis, er was niemand, ik zat alleen op de bank met mijn ontbijtje. Dit maakte het nerveuse gevoel nog erger.

Toen was het tijd om de auto in te stappen naar Purmerend. Ik had afgesproken met Yoni, fithealthiehappie. Ik mocht mijn auto daar voor het huis parkeren en me even omkleden. Uiteindelijk zijn we daar heen gelopen en was het tijd voor mentale opwarming. Yoni liep de 6,4 km, dus zijn moest een kwartiertje eerder starten. Daar stond ik dan, tussen 750 andere renners die ook de 12,8 km gingen lopen, en toen was het tijd om te starten.

Wat vond ik dit nu al super leuk! Mijn zenuwen waren weg en ik ging lekker mee in de flow. Kon goed mijn eigen tempo aanhouden, maar voelde wel de adrenaline door mijn lichaam stromen. SHIT! Mijn horloge vergeten aan te zetten, 300 meter gemist. Valt gelukkig nog mee. Ik vond mijn tempo best wel snel, zat op ongeveer 6 minuten per kilometer, iets er onder misschien. Het ging goed. Ik voelde me zelfverzekerd en liep de run erg lekker!

Hey wacht, die ken ik. Ashley, fitwithashley rende me als een speer voorbij. ‘Zo, die heeft peper in haar reet.’ was wat ik letterlijk dacht. Zoveel respect voor die meid, pff. En daar was Laura, runninglaucom die even naast me kwam lopen. Had haar al een tijdje niet gezien dus dat was echt super leuk! Even een snel gesprekje tijdens het rennen, en toen ging ze weer verder. ‘Die gaan zeker super tijden neer zetten,’ dacht ik ‘Maar ik ook!’.

Ik verbaasde me erover hoe snel de kilometers voorbij gingen. Voor ik het wist was ik alweer bij de 6 kilometer, bijna op de helft! Het was heerlijk weer, het zonnetje scheen en ik genoot van de omgeving en van de sfeer die er hing. Na +- 9 kilometer begonnen er toch wat irritaties op te treden. Misschien had ik mijn veters iets te strak gedaan, mijn tenen tintelden. Steekjes in mijn schouders en mijn buik, oordopjes die niet in mijn oren wilden blijven zitten. Doorgaan Carmen, gewoon doorgaan.

Daar was dan het bordje. ‘250 meter’. En daar stond Yoni, trots te klappen langs de kant. Wat gaf me dat een geweldig gevoel zeg, al die mensen rond de finish, ik krijg er nu alweer kippenvel van. Ik keek naar mijn tijd op de grote klok bij de finish. Ik had als doel hem uitlopen, geen tijden in mijn hoofd, gewoon hem uitlopen. In 1 uur en 20 minuten zou toch zeker moeten lukken. Wat stond er op het bordje? 1:15:44!!!! WAAAUW. Ben serieus nog nooit zo snel geweest. Dit was een hele ervaring en een hele uitdaging. Ik ben fuckje trots op mezelf.

Liefs, Carmen.

Je kunt me ook volgen op Instagram, Facebook & Bloglovin’.
IMG_20140908_180810_resized
——————————————————————————————————
IMG_20140907_154110_resized
When I started running last June, I had never thought that I would ever join a real run. A 12,8k run, to be extra precise. But yet, i did it. September 7th 2014, this was the day that I joined the Marktstadrun in Purmerend!

With a really nervous feeling I woke up that morning. Several things were coming up in my head like ‘Will I make it?’, ‘Did I train enough?’ and ‘WTF am I going to wear anyways?’ Well, that’s just a random thought of mine, what I’m going to wear. The new Nike Zoom Elite or my sweet Nike Structures. I choose the Nike Structures, because I ran a long distance with them before, not with the Elites. Of course, I woke up way to early because of the nerves and because i was freakin’ afraid, so I started to pack my bag and prep some meals.

A great start is half of the work. So we’re starting the day with a breakfast filled with energy. A big bowl of oats with Chocolate hazelnut whey and with a nice tablespoon of creamy peanutbutter on top of it, both from FitnessGuru. There was silence at my home, there was no one there, only me with my breakfast. That made me even more nervous.

It was time to get my ass in the car to Purmerend. I planned to meet Yoni, fithealthyhappieI could park my car in front of her house and get dressed there. We walked to the starting place of the run and we prepared mentally. Yoni ran the 6,4k, so she had to start 15 minutes earlier. There I stood, between 750 other runners for the 12,8 And then it was time to start.

I immediately liked it so much! My nerves were gone and I just, ran with the flow. I could easily run at my own pace, my own rhythm without being pushed by other runners who were faster. I felt the adrenaline rushing through my body. SHIT! I forgot to turn on my watch, missed 300 meters or something, that’s okay. I was surprised how quick I was able to find my pace. I ran around 6 minutes per kilometer at that moment I guess, maybe a bit faster. I was very confident and my run went great!

Hey wait, I know her. Ashley, fitwithashley ran along me with a huge speed. ‘Well, that girl has some pepper in her ass.’ Was what I thought literally. So much respect for that girl, pff. And there was Laura, runninglaucom who came to run beside me. I haven’t seen here for a while so that was so awesome! A little conversation during the run and then she gave some more speed. ‘They are going to run awesome times,’ I thought ‘But so am I!’

I was surprised about the speed, the kilometers passed by. Before I knew it, I was at 6k, almost half of the run! The weather was perfect, it was a sunny day and i enjoyed the area and the people around me. After +- 9K, I started to annoy myself a little bit about small things. Maybe my shoe-strings were too tight, my toes tingled. Little pangs in my shoulder and my belly, ear plugs that keep falling out my ear. Keep going Carmen, just keep going.

There was the sign. ‘250 meter’. And there was Yoni, proudly clapping here hands at the side. That feeling at that moment, damn. All those people at the finish, getting goosebumps again. I looked at my time at the big clock at the finish line. My goal was to finish the race, I din’t want to focus or any times just, finish it. I thought that 1 hour and 20 minutes would be realistic. What stood on the clock? 1:15:44!!!! WAAUW. I’ve never been this fast, seriously. This was a great experience and a great challenge. I am fucking proud of myself.

Love, Carmen.

You can also follow me on Instagram, Facebook & Bloglovin’.
IMG_20140908_180810_resized
20140907_144951_resized
13252314_635457106720821415
20140907_144935_resized
20140907_144954_resized
IMG_20140907_133243_resized

Advertenties

2 gedachten over “Marktstadrun”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s